Verandering

Ik had gedacht dat ik via deze islamkritische partij mijn doelen zou kunnen verwezenlijken, maar dat viel vies tegen. Alles wat ik voorstelde werd op kritiek onthaald en het duurde eeuwen alvorens er echt beslissingen werden genomen. Het duurde me veel te lang gezien de ernst van de zaak: de islamisering van Europa. Ik besloot mijn lidmaatschap op te zeggen en mijn eigen plannen te gaan smeden. Vanaf dit moment besefte ik plots: de toekomst van het continent ligt voor een groot deel in mijn handen. Ik ben diegene die mijn land- en cultuurgenoten de ogen moet zien te openen voor het te laat is. Hoe? Door eerst geld te verdienen en te sparen, een plek op te zoeken waar ik met rust zou worden gelaten en te schrijven aan een manifest dat ik zou toezenden aan duizend gelijkgezinden. Ook zou ik mijn neus, kin en voorhoofd laten corrigeren en vanaf elke ochtend naar de sportschool gaan om er beter uit te zien en fit te zijn voor de grote dag. Het koste me allemaal weinig moeite: als ik eenmaal een besluit neem, kan ik er ook maanden en zelfs jaren aan werken om mijn doel te bereiken.

Alles wat ik voorstelde werd op kritiek onthaald en het duurde eeuwen alvorens er echt beslissingen werden genomen.

vraag 2 van 3Hoe gaat men het best om met ongeduld van jongeren?

Geef uw mening en lees het vervolg van Andy’s verhaal. Na afloop leest u wat anderen hebben geantwoord.

Het is goed om het geduld van jongeren zo weinig mogelijk op de proef te stellen. Anders raak je hun aandacht en toewijding kwijt.

Geduld is een deugd die kan worden aangeleerd. Hoe? Door te laten zien waarom haast en spoed niet altijd goed zijn en door jongeren voldoende te laten oefenen met hun idealen.

Geduld is nu eenmaal een vereiste deugd om actief te kunnen bijdragen aan de democratie. Wie dit niet kan opbrengen, die zoekt maar iets anders.

Anders namelijk

Tussenkomst

Het manifest vorderde gestaag maar het gebrek aan contact begon zich te wreken. Weliswaar ging ik nog elke week bij mijn moeder eten omdat ze nooit lastige vragen stelde, maar met mijn vrienden en kennissen had ik moeten breken. Ik had akkefietjes op Facebook met zogenaamde vrienden die mij te extreem vonden, dus die besloot ik dan maar te blokken. Kon ik het helpen dat zij de realiteit niet onder ogen wilden zien? Trouwens, zo extreem ben ik niet geloof ik. Ik ben niet eens een neonazi. Dat zijn alleen domme mensen. Ook heb ik geen probleem met Israel, integendeel. Ik verdedig enkel het culturele erfgoed van Europa. En zolang een moslim zich daarnaar voegt, heb ik daar geen probleem mee. Het probleem is echter dat de islam per definitie uit is op de vernietiging van onze cultuur. Ik raakte zo sterk overtuigd van dit ideaal dat vanaf dit moment niemand nog kon tussenkomen. Het kwam er nu op aan om zoveel mogelijk mensen via mijn manifest deelgenoot te maken van mijn grote droom: een Europese cultuur zonder islamitische elementen.

Ik had akkefietjes op Facebook met zogenaamde vrienden die mij te extreem vonden.

vraag 3 van 3Wat is het beste om te doen wanneer we op internet een uiting zien die kwetsend is voor grote groepen mensen?

Ik ga er zeker tegen in het verweer. Kan mij niet schelen of ik daardoor die vriend verlies. Als ik mij er echt naar bij voel, dan breng ik de politie op de hoogte.

Ik hou mij meestal gedeisd. Waarom zou je ruzie zoeken over politiek? Er zijn zoveel dingen waar je het verder over kan hebben.

Ik bedenk altijd even of ik deze persoon nog persoonlijk zou kunnen spreken. Via internet alleen kan je gen discussie gaan voeren. Maar als ik hem op straat tegenkwam, zou ik het op de duur wel proberen aan te kaarten.

Anders namelijk

Afloop

Ik besloot om mijn manifest via internet te verspreiden. Lekker makkelijk. Maar niet opvallend genoeg. Bij wijze van PR zou ik een aanslag plegen in het regeringscentrum van mijn land en op een bijeenkomst van sociaal-democratische jongeren omdat zij en hun partijgenoten de hoofdverantwoordelijke zijn dat de deuren in Europa zomaar zijn opengezet. Bijna alles verliep volgens plan. Kon ook niet anders: ik had er uiterst geconcentreerd naartoe kunnen werken. Er was helemaal niemand die me ook maar iets in de weg legde. Al zeg ik het zelf: deze stunt heeft behoorlijk wat publiciteit voor mijn ideeën opgewekt. Ik ben dan wel opgepakt, maar dat was het zeker waard: in één klap ben ik een van de meest besproken personen ter wereld. En ik ben nog in leven, want alleen moslims zijn zo gek om te denken dat ze door zelfmoord meer bereiken. Ik ben het tastbare voorbeeld dat men met de juiste idealen heel ver kan komen. En ieder die zich hierin herkent, wacht een enorme taak de komende jaren. Zijn jullie er klaar voor?