Ontwikkeling

Tijdens mijn studie besefte ik dat ik weg wilde uit Nederland. Hoe kon ik blijven in een land waar nooit iets gebeurde terwijl overal in de wereld veranderingen en revoluties aan de orde van de dag waren? Soms vertelde ik dit aan mijn oudere zus, met haar kon ik vroeger alles delen. Maar dat kon nu niet meer, ze begreep mij niet meer. En ik kon niet begrijpen dat zij koos voor zo’n voorspelbaar leventje. Eerst studeren, carrière maken en dan kinderen krijgen! Ik heb een hekel aan vastgeroeste patronen en zoek veel liever het avontuur op.

Voor mijn studie moest ik stagelopen. Ik vertrok een jaar naar het buitenland om Engelse les te geven op een privéschool voor kinderen van de elite. De universiteit verzette zich in eerste instantie tegen deze keuze omdat het land waar ik naartoe wilde te gevaarlijk was.

Maar ik zette door en wist de bestuurders te overtuigen.

vraag 2 van 3Hoe heeft de universiteit de situatie van Ellen ingeschat?

Geef uw mening en lees het vervolg van Ellens verhaal. Na afloop leest u wat anderen hebben geantwoord.

De bestuurders van de universiteit hebben het totaal verkeerd ingeschat. Als ze zich een beetje in het leven van de studente verdiept hadden, hadden ze haar wellicht nooit laten vertrekken.

De bestuurders van de universiteit treft geen blaam. Jongeren met een sterke wil, die hou je niet zomaar tegen. Ellen was inmiddels oud en wijs genoeg om zelf te kunnen beslissen.

Een universiteit hoort wel ruimte te geven aan idealen van haar studenten. Maar als blijkt dat men extreem insteekt om deze te verwezenlijken, dan moet de universiteit tegengewicht bieden en indien nodig heel streng zijn.

Anders namelijk

Verandering

Ik vertrok naar het buitenland en raakte bevriend met een lerares van die school. Zij vertelde mij over de conflicten in het land en over de sociale en politieke verhoudingen. Ze liet mij de kloof tussen arm en rijk in de hoofdstad zien. Wat heerste hier een ongelijkheid! Het raakte mij heel erg. Ik maakte ook een rondreis door het land met een protestmanifestatie. We gingen langs dorpen en hoorden over het onrecht dat de dorpelingen werd aangedaan.

Ik ging terug naar Nederland om mijn studie af te maken. Vanaf toen werd ik ook politiek activiste. Toch realiseerde ik mij al snel dat de revolutie niet in Nederland, maar in het buitenland zou plaatsvinden. Ik nam afscheid van mijn familie en vrienden en ging terug. Daar zocht ik de lerares op met wie ik les had gegeven en vertelde haar dat ik wilde zien hoe dit volk aan de macht komt, hoe alles zou veranderen. Daarop onthulde zij zich als lid van een rebellengroepering en bracht mij in contact met een ander lid van de militie. Mijn familie heb ik alleen nog een kort bericht gestuurd waarin ik schreef naar het platteland te gaan om arme boeren te gaan helpen.

Tussenkomst

Ik sloot mij aan bij de rebellen. Met de eerste groep waartoe ik behoorde pleegde ik een bomaanslag op een politiebureau. Ook plaatsten we brandbommen in stadsbussen. Gek genoeg vond ik deze groep niet radicaal genoeg. Ik wilde bij de echte strijders horen. Ik werd daarom op het platteland gestationeerd. Daar volgde ik lessen politieke economie van een toenmalige topman van de militie. Ik raakte tijdens deze lessen vervuld van het doel van de rebellen. Ik volgde ook de militaire basistraining, maar werd er na drie maanden uitgehaald. Het was te zwaar voor mij. Ik ging Engelse lessen geven en werd op den duur de secretaresse van commandant.

Ik begon mijn familie steeds meer te missen en smeekte de leiding om weer een keer mijn familie te mogen bezoeken. Uiteindelijk mocht alleen mijn moeder langskomen. Zij is toen met gevaar voor eigen leven helemaal hier naartoe gereisd. De ontmoeting met mijn moeder was fijn maar tegelijkertijd moeilijk. Ik ging weer even terug naar het verleden, voelde de liefde voor mijn familie, maar tegelijkertijd werd ik omringd door de toekomst. De commandant was continu aanwezig en ook andere leden van de militie. Ik liet mijn moeder dan ook duidelijk weten dat ik niet meer terug zou komen naar Nederland.

Ik wilde bij de echte strijders horen.

vraag 3 van 3Wat vindt u van de acties van Ellen?

Geef uw mening en lees het vervolg van Ellen’s verhaal. Na afloop leest u wat anderen hebben geantwoord.

Het is goed om als jongere op te komen voor de mensenrechten, zelfs als dit met gevaar voor eigen leven is.

De acties zijn gevaarlijk en de wet wordt overtreden. Dit mag nooit gestimuleerd worden.

Ondanks dat het goed is om als jongere ergens voor te staan, is het ook belangrijk dat de jongere zich goed bewust is van de gevolgen.

Anders namelijk

Afloop

Op een zekere dag werden we aangevallen door het leger. Ik was ongewapend, had mij net gewassen in een beekje toen de aanval begon. We zetten het meteen op een lopen, we waren niet in staat terug te vechten. Twee uur na onze vlucht kwamen we andere leden van de militie tegen. Ik realiseerde mij toen dat ik mijn dagboek kwijt was en dat het in handen zou komen van het leger. Dit zou door de militie gezien kunnen worden als hoogverraad! In het dagboek stonden al mijn gedachten. Ik uitte ook kritiek in het dagboek op de leiding van de militie. En schreef ook over mijn twijfels, soms als ik heimwee had wist ik even niet meer waar ik het allemaal voor deed. Mijn dagboek is gevonden en in meerdere talen uitgegeven. De militie houdt mij sindsdien goed in de gaten.

Mijn moeder en oudste zus zijn samen met een internationaal vertegenwoordigster van een mensenrechtenorganisatie het gebied afgereisd waar ik gestationeerd was. Via de legerradio zonden zij een emotionele boodschap uit met adviezen hoe te handelen als ik zou willen vluchten. Ik ben hier niet op ingegaan, heb wel middels een videoboodschap laten weten dat ik nog leef. En gezegd dat ik niet van plan ben de militie te verlaten. Ik ben een strijdster en zal dat blijven tot de overwinning of tot de dood.