Verandering

Op school hoorden mijn vrienden en ik voor het eerst een nieuwe stem in deze kwestie. Net als wij was hij Palestijn, hoewel hij was opgegroeid in Cairo. Hij had een verzetsbeweging opgericht en vertelde ons dat wij zelf het heft in eigen handen moesten nemen om ons vaderland terug te winnen. Ik was diep onder de indruk van deze man. Ik begon me af te vragen of er iets was waarmee ik hem zou kunnen helpen. Ik was toch bijna klaar met de middelbare school.

Mijn vader snapte mij, maar zei dat ik net zoals mijn broer eerst mijn opleiding moest afmaken en daarna pas aan oorlog kon denken. Ik sprak hem niet tegen, maar in mijn hart wist ik dat uitstel geen optie was. Met twee vrienden kocht ik tickets naar Damascus. Tegen onze ouders zeiden we dat we op vakantie gingen. Onze persoonlijke jihad was begonnen. We kwamen terecht in een rekruteringskamp. We volgden zware trainingen en kregen daarnaast ook theorieles. Het meest opwindende van de training was de dag dat ik mijn eigen machinegeweer kreeg. Ik oefende vaak met het geweer en het werd bijna een deel van mijzelf.

vraag 2 van 3Wat vindt u tot nog toe van Ismael?

Geef uw mening en lees het verhaal verder. Na afloop leest u wat anderen hebben geantwoord. Ik vind Ismael:

Gewoon extreem

Extreem normaal

Tussenkomst

Ik was inmiddels groepsleider en werd getraind om een goede sluipschutter te worden. Mijn eerste opdracht kreeg ik in de winter. Eindelijk mocht ik iets doen om mijn volk te helpen! Na zo’n vier uur wachten in de kou kwam mijn doelwit in zicht. Ik richtte en zorgde ervoor dat deze man nooit meer ons volk iets aan kon doen. Terug in het kamp merkte ik dat ik volledig uitgeput was, ik besefte meteen wat ik had gedaan en dat voelde heftig.

Maar er kwamen meer missies en ik merkte dat het moorden steeds minder met mij deed. We gingen het rechtvaardigen voor onszelf.

Op een dag werd ik wakker en zag een hartverscheurend tafereel voor me. Overal dood en verderf. Onze schuilplaats was gebombardeerd, al mijn vrienden waren dood.

Ik ging steeds meer nadenken over onze tactiek en begon me af te vragen of dit echt de juiste manier was om gerechtigheid te bereiken.

Ondertussen maakte mijn familie zich enorme zorgen over mijn toestand en zou vooral mijn moeder doodongelukkig zijn geweest omdat ze niet wist of ik nog in leven was. Ik besloot mijn familie op te gaan zoeken.

Eindelijk mocht ik iets doen om mijn volk te helpen!

vraag 3 van 3Wat was volgens u de voornaamste drijfveer voor Ismael om mee te gaan strijden?

Eigenbelang

Rechtvaardigheidsgevoel

Drang naar avontuur

Anders namelijk

Afloop

Mijn vader zorgde ervoor dat mijn paspoort bij aankomst werd ingenomen, hij wilde perse dat ik eerst mijn opleiding zou afmaken. Mijn moeder huilde van blijdschap toen ze zag dat ik nog gezond was en het goed met mij ging. Ik moest terug naar school, maar al snel werd ik van school getrapt. Mijn vader wist niet meer wat hij met mij aan moest. Ik liet weten dat ik naar Amerika wilde. Ik trouwde er enkele maanden later en vond werk in een restaurant. Een van onze vaste gasten, Charlie, kwam alleen eten als ik aan het werk was. Dit schiep een band. Charlie nodigde mij op een dag uit. Toen wij naar zijn huis reden vertelde hij over de recente verandering in zijn leven. Hij was bekeerd en vertelde over zijn liefde voor Jezus Christus. Ik wilde er niets van weten, maar toch vertelde hij verder. Voor het goed en wel tot mij doordrong, zat ik op mijn knieën. Op dat moment wist ik het zeker: God bestaat en houdt van mij.